Pastor Józef Suski
JÓZEF SUSKI 1939 - 2010
Dzisiaj, kiedy Pan Kościoła odwołał Pastora Józefa Suskiego do siebie, czujemy że nasza społeczność utraciła kogoś niezwykle ważnego. Był bardzo skromnym i oddanym Bogu człowiekiem. Odszedł do Pana w poniedziałek 30 sierpnia 2010 roku.
JÓZEF SUSKI 1939 - 2010
Dzisiaj, kiedy Pan Kościoła odwołał Pastora Józefa Suskiego do siebie, czujemy że nasza społeczność utraciła kogoś niezwykle ważnego. Był bardzo skromnym i oddanym Bogu człowiekiem. Odszedł do Pana w poniedziałek 30 sierpnia 2010 roku.
Pastor Józef Suski urodził się 8 kwietnia 1939 roku, w Krakowie, zmarł 30 sierpnia 2010 roku, w Gdańsku, przeżył 71 lat. Wychował się w rodzinie chrześcijańskiej, w środowisku ludzi ewangelicznie wierzących. Rodzice po wojnie przeprowadzili się z Krakowa do Brzegu, gdzie jego ojciec Mieczysław podjął się trudu prowadzenia zboru jako pastor. W 1956, 17-letni Józef Suski, ukończył liceum ogólnokształcące w Brzegu, a dwa lata później podjął najważniejszą decyzję swojego życia – postanowił zaufać Chrystusowi, wyznać Mu swoje grzechy i stał się człowiekiem świadomie wierzącym. Miał wtedy 19 lat. Ten rok, 1958, był dla jego życia rokiem przełomowym - nawrócił się do Chrystusa, w lipcu - w Brzegu - przyjął chrzest wiary i przeżył chrzest w Duchu Świętym.
W jego sercu pojawiło się bardzo silne pragnienie służenia Chrystusowi, które w następnym roku poprowadziło go na studia do Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie. Studia ukończył w 1963 roku. Dwa lata wcześniej, w roku 1961, wstąpił w związek małżeński z Jadwigą, Lidią z domu Bogusz, po mężu Suską. Bóg pobłogosławił ich małżeństwo dwójką dzieci, synem Jerzym i córką Beatą. W roku 1963 roku umiera jego ojciec, przeprowadzają się więc do Brzegu, gdzie Józef Suski, w wieku 24 lat zostaje pastorem zboru, jeszcze jak student ostatniego roku teologii. W 1967 roku ordynowany jest na prezbitera. Przez 11 lat pełni służbę w tym zborze, jednocześnie pracując zawodowo.
W roku 1975 przeprowadzają się do Krakowa, gdzie przez niecałe 3 lata służy II krakowskiemu zborowi jako II pastor i pracuje na Politechnice Krakowskiej.
W roku 1977 zostaje wybrany pastorem w zborze w Łodzi i jako rodzina znowu się przeprowadzają. Podejmuje tam też pracę na Uniwersytecie Łódzkim. Po jedenastu latach jego służby, zbór z początkowych 30, rozrasta się do 170 członków, następuje więc 5-krotny liczebny wzrost. To czas radości, rozwoju i Bożego działania w zborze łódzkim. Owocem tej działalności są regularne chrzty. Niektórzy wciąż jeszcze niosą we wspomnieniach żywy obraz Stawów Stefańskiego i pastora Józefa, który chrzci dziesiątki osób. Wielu nawróconych później zostaje pastorami nie tylko okolicznych zborów.
Pastor Józef daje się poznać jako oddany duszpasterz i dobry organizator. Jego staraniem zbór w Łodzi zakupuje nieruchomość - plac przy ul. Jaracza 95/97, na którym dzisiaj stoi dom modlitwy. W tym czasie też zostaje Prezbiterem Okręgowym Okręgu Centralnego, wchodząc w ten sposób w skład Naczelnej Rady Kościoła. W 1988 roku jego służba w Łodzi dobiega końca. 23 października 1988 roku zostaje wybrany pastorem zboru w Gdańsku. Pełni tę służbę przez 17 lat, aż do przejścia w stan spoczynku, w maju 2005 roku. W latach 90-tych, przez dwie kolejne kadencje pełni funkcję Prezbitera Okręgowego i członka Naczelnej Rady Kościoła.
17 lat służby pastora Józefa w Gdańsku, to czas niezwykły w życiu naszej społeczności. Zbór wzrasta z liczby 170 do ponad 330 członków. Inicjuje powstanie zborów w Tczewie, Gdyni, Wejherowie, drugiego zboru w Gdańsku – „Nowe Życie” oraz zboru w Pruszczu Gdańskim. Ma udział w powstaniu zborów w Kościerzynie i zboru „Eklezja” w Gdyni. Dwa razy w roku odbywają się chrzty wiary, regularnie przystępuje do nich 15-20 osób, bywa, że i 25-30. Zbór gdański prężnie działa i dynamicznie się rozwija. Powstają nowe inicjatywy, nowi ludzie włączają się do służby, wielu z nich przystępuje do pracy dla Pana w nowo powoływanych zborach. Wszystko to dzieje się pod patronatem pastora Józefa, który szeroko otworzył wielu ludziom drzwi do usługiwania w Bożym Kościele. Zadbał też o uregulowanie prawnego statusu kaplicy i pozyskanie od miasta historycznego budynku plebanii i budynku mieszkalnego przy ul. Menonitów 2. Dzisiaj zbór jest bezpiecznym, notarialnym właścicielem wszystkich nieruchomości.
Ale przecież nie z tego zapamiętamy pastora Józefa. Dzisiaj, kiedy Pan Kościoła odwołał go do siebie, czujemy się jakby nasza społeczność utraciła kogoś bardzo ważnego, bo przede wszystkim był dla nas duchowym ojcem. Najbardziej troszczył się o ludzi, zawsze znajdował dla nich czas. Drzwi do jego domu nie zamykały się, tam zawsze było pełno ludzi. Był niezwykle skromnym i oddanym Bogu człowiekiem. Jego sposób bycia, pogoda ducha i bezinteresowna troska o innych zjednywały mu przychylność i szacunek ludzi, którzy im dłużej go znali, tym bardziej go cenili i miłowali.
Jego współpracownicy w służbie, zapamiętają go także jako człowieka, który myślał o potrzebach innych, a często nie pamiętał o swoich. Gdy zwracano mu na to uwagę, tylko się uśmiechał i mówił: „Nie, nie”. Dzisiaj, gdy żegnamy pastora Józefa, czynimy to z tą świadomością, że był dla nas wszystkich niezwykłym darem od Boga. To świadectwo zabierzemy w swoich sercach do Domu Ojca, przed Jego tron.
